Voorpublicatie ‘De Misleider’ op website Athenaeum Boekhandel

15 januari verschijnt ‘De Misleider’, mijn Nederlandse vertaling van Walter Tevis’ ‘The Hustler’, uitgegeven door Uitgeverij Brooklyn en mede mogelijk gemaakt door een mentoraat van het Expertisecentrum Literair Vertalen en de Koninklijke Nederlandse Biljart Bond. Lees hier alvast een fragment, op de website van Athenaeum Boekhandel!

Ga naar de voorpublicatie van ‘De Misleider’

Advertenties

Interview door blogger Booksien (Francine Maessen)

Vrijdag 1 december werd ik bij mij thuis geïnterviewd door Francine Maessen, voor haar blog Booksien. Francine is masterstudent literatuurwetenschappen aan de Universiteit Leiden en schrijft op haar Engelstalige blog over ‘Literary Travels’ (literaire plekken, goede boekhandels in grote steden en meer) en ‘Bookish Culture’ (literatuur, lezen en alles wat daarmee te maken heeft) en schrijft daarnaast reviews. Ik ken niemand die zo veel  leest als Francine (ze is niet voor niets een van de top contributors op GoodReads) en ik lees met plezier haar blog. Toen ze vroeg of ze mij mocht interviewen zei ik natuurlijk meteen ‘ja’! En ik mocht ook nog eens met mijn boekenkast op de foto.

Hieronder vindt u de link naar het interview, wat u kunt lezen op Francine’s blog Booksien.

When I’m translating poetry, I forget about time.

Interview door het Loopbaancentrum Geesteswetenschappen

In de zomer werd ik gebeld door Loes Nordlohne van het Loopbaancentrum Geesteswetenschappen van de Universiteit Leiden. Ze vroeg of het Loopbaancentrum mij mocht interviewen over mijn werk als vertaler. Daar zei ik natuurlijk geen ‘nee’ op!

Een paar weken later werd ik telefonisch geïnterviewd en weer een paar weken later zette fotograaf Marc de Haan mij op de foto. In de openbare bibliotheek in Leiden, waar ik vaak zit te werken. Het is een erg mooi interview geworden, waar ik veel positieve reacties op heb gehad!

U kunt het hier lezen:

https://www.universiteitleiden.nl/nieuws/2017/09/verliefd-op-vertalen-alumna-anna-werd-literair-vertaler

Mijn eerste conferentie & Jan Kerouac

Vandaag over drie weken ga ik naar een conferentie. Aangezien ik niet promoveer of lesgeef aan de universiteit zal dat voor mij een compleet nieuwe ervaring zijn. Waar ik naartoe ga? Naar Parijs! Daar organiseert de European Beat Studies Network in samenwerking met de University of Chicago in Paris de conferentie ‘Paris Interzone: The Transcultural Beat Generation.’ Uit mijn vorige blog over Lawrence Ferlinghetti bleek misschien al mijn grote voorliefde voor de Beats, die alles te maken heeft met mijn interesse in de jaren ’50, ’60 en de vroege jaren ’70 en is ontstaan tijdens mijn studie.

Waarom houd ik toch zo van die Beats? Ze waren avontuurlijk, deden waar ze zin in hadden (veel seks en drugs ook) trokken zich weinig aan van sociale conventies en hebben een aantal bijzondere romans en gedichten geproduceerd. Zelf ben ik weliswaar vrij verstandig, maar ik ben wel avontuurlijk aangelegd en de boeken hebben ervoor gezorgd dat ik vooral dingen wil meemaken in mijn leven. ‘It’s all about experience’ zouden de Beats zelf zeggen – alleen bij mij wel in een wat minder extreme vorm.

Van het vooruitzicht om drie dagen lang tussen gelijkgestemden naar voordrachten te luisteren over mijn favoriete literatuurstroming word ik erg vrolijk, en het feit dat dit alles in Parijs gebeurt maakt het natuurlijk nog leuker. Tijdens de conferentie hoop ik vanzelfsprekend veel op te steken en veel interessante mensen te leren kennen.

Ik heb echter ook nog een bepaald doel voor ogen. In december had ik het boek ‘Women of the Beat Generation‘ geleend van de UB en kwam ik er tot mijn grote verbazing achter dat Jack Kerouac een dochter had en dat zij ook schreef. Jan Kerouac was minstens net zo knap en net zo avontuurlijk als haar vader en heeft drie boeken geschreven: Baby Driver (1981), Trainsong (1988) en Parrot Fever (nooit uitgegeven). Aan de uitgever voor wie ik ‘The Hustler‘ vertaalde schreef ik: deze boeken zijn een uitstekend tegengif tegen ‘smartphone-induced saaiheid’. Een ode aan experience dus.

Baby Driver en Trainsong zijn nieuw niet langer verkrijgbaar en het duurde ruim drie weken voordat ik mijn tweedehands exemplaren uit Amerika binnenkreeg, in enveloppen voorzien van allerlei Franse en Amerikaanse stempels. Ik ben erg enthousiast over deze twee boeken en zou heel graag willen dat een uitgeverij mij beide boeken zou laten vertalen.

Ik heb contact met Jans biograaf, Gerald Nicosia. Hij komt ook naar de conferentie en schreef bovendien een van de belangrijkste biografieën over Jack Kerouac: Memory Babe. Nicosia is al in de zeventig en heeft een groot deel van de Beats nog gewoon gekend! Hij heeft me geholpen bij het achterhalen van de rechthebbenden en heeft me bovendien een door hem samengesteld boek met memoires over Jan toegestuurd: Jan Kerouac – A Life in Memory. Dat had nog de nodige voeten in de aarde: ik heb geld naar hem over moeten maken via Western Union, in het Engels heet dat ‘to wire money’. Ik kende die uitdrukking uit allerlei boeken, dus ik vond het eigenlijk heel leuk om te doen. Uit Californië kreeg ik niet alleen een gesigneerd exemplaar toegestuurd, maar ook nog eens heel aardige handgeschreven brief, met een originele foto van Jan, die nu in mijn boekenkast staat.

Hopelijk brengt de conferentie mij in contact met de juiste mensen en kan ik Nederland ooit kennis laten maken met Jan Kerouac en haar avonturen!

 

 

 

Boerderij & Boeken

Bijna 4 maanden zitten er tussen het verschijnen van deze blog en mijn vorige blog. What happened? Ik had het druk! En er is veel gebeurd. Ik zal vertellen wat er de afgelopen tijd is voorgevallen en aan welke projecten ik onder andere gewerkt heb.

Roma, citta eterna & Fattoria ‘La Gioia’

De hele maand mei was ik op avontuur in Italië. Want het Engels is één van mijn liefdes, maar Italië is er nog een. Tijdens mijn laatste jaar op de universiteit heb ik wat bijvakken Italiaans gevolgd en sindsdien probeer ik het bij te houden. Ik heb eerst een paar dagen in mijn eentje in Rome vertoefd, in een gezellig hostel. Vervolgens heb ik drie weken doorgebracht op Fattoria La Goia ,een boerderij in de Abruzzen, de bergachtige provincie naast de provincie waar Rome in ligt (dat is Lazio). Ik heb er iedere dag meegeholpen in de stallen, gekookt, in de moestuin gewerkt, gezien hoe kaas gemaakt wordt en ervaren hoe het is als er een dier, in dit geval een geitje, wordt doodgemaakt om opgegeten te gaan worden. Het uitzicht was ontzettend mooi, ik genoot van alle dieren om mij heen (zie de header!) en ik kwam helemaal tot rust op de boerderij, ah was het als WWOOF-er wel flink aanpoten [wwoof staat voor Willing Workers on Organic Farms, vrijwilligerswerk op biologische boerderijen]. Tot slot heb ik een week lang in Rome verbleven en de stad verkend met twee goede vriendinnen. Bellissima!

Neus in de boter bij thuiskomst

Tijdens de laatste week in Rome kreeg ik al een SMS-je, dat er bij thuiskomst waarschijnlijk een boekopdracht op me lag te wachten. Het bleek te gaan om een vuistdik werk over 19de-eeuwse Europese geschiedenis, genaamd The Pursuit of Power. Daar heb ik de afgelopen twee maanden hard aan gewerkt. Niet het hele boek natuurlijk, maar een gedeelte. Ik houd erg van geschiedenis en zeker van 19de-eeuwse geschiedenis: toen ontstond (grotendeels) de wereld zoals we die nu kennen. Ik heb erg genoten van dit interessante boek, maar qua hoeveelheid was dit mijn grootste project tot nu toe, dus was het wel even wennen.

Feel the Bern

Voordat ik op vakantie ging, heb ik meegewerkt aan de vertaling van de politieke memoires van Bernie Sanders, tot voor kort een van de Democratische kandidaten voor het Amerikaanse presidentschap. Ik heb een master Amerikaanse geschiedenis gedaan en was direct ontzettend enthousiast over de opdracht. Voor de mensen die mij goed kennen is dit bericht dan ook geen nieuws; ik kon het onmogelijk voor me houden. De Engelse versie draagt de titel Outsider in the White House en de Nederlandse versie heeft ook een Engelse titel, namelijk Feel the Bern. Briljant, toch? Het boek is uitgegeven door uitgeverij Lebowski, is verkrijgbaar op BOL.com en ligt als het goed is al in alle boekhandels.

Oh, but my darling, what if you fly?

Per 1 juli ben ik helemaal zelfstandig ondernemer en heb ik geen bijbaan meer. Mijn tweede boekopdracht bleek namelijk zo groot, dat ik er onmogelijk ander werk naast kon doen en zodoende heb ik mijn parttime bij OctoPlus, nu Dr. Reddy’s, opgezegd. Natuurlijk heb ik een moment gedacht ‘Zal ik het wel redden?’ maar uiteindelijk heeft dat me er niet van weerhouden om het roer om te gooien en helemaal zelfstandig te worden. Nu hoef ik geen opdrachten meer te weigeren omdat ze te groot zijn! Ook ga ik me aansluiten bij een Broodfonds en houd ik nu hopelijk meer tijd over om ook de literaire kant van mijn loopbaan verder uit te bouwen. Daar hoop ik te zijner tijd meer over te kunnen schrijven.

En mocht ik toch niet zo goed kunnen vliegen als ik dacht, dan zoek ik gewoon weer een andere bijbaan. Ik heb al gewerkt in een kattenpensioen, een hondenpension, de keuken van een restaurantje, meerdere supermarkten, een kringloopwinkel, een instituut voor huiswerkbegeleiding, een koninklijk museum en een farmaceutisch bedrijf; deze bonte verzameling aan bijbanen kan altijd nog worden uitgebreid!

Online platforms voor freelancers

Online platforms voor freelancers

Op internet barst het van de platforms voor freelancers die allemaal bestaan bij de gratie van hetzelfde ideaal: freelancers willen vrijheid, maar willen ook een constante stroom aan opdrachten, waarvan ze zelf kunnen beslissen of ze die aannemen en waar ze ook nog eens goed voor worden betaald. Het liefst zonder facturen te hoeven schrijven. Overal werken, waar en wanneer je maar wilt en meteen geld op je rekening. Tja, wie wil dat nou niet?

Aan de kant van de opdrachtgever wordt dit idee gekoppeld aan de behoefte aan een eenvoudige en transparante digitale omgeving, waarin opdrachtgevers hun opdrachten kunnen plaatsen en direct de beschikking hebben over een grote pool van kundige freelancers: ‘eager beavers’ die desgevraagd ook op zaterdagavond voor ze aan de slag gaan, liefst tegen zo weinig mogelijk geld.

De derde partij in dit verhaal is het platform zelf: dat koppelt de freelancers aan de opdrachtgevers en probeert daar aan te verdienen, door middel van een marge en het opdelen van grote opdrachten in kleine porties. Soms hebben de ondernemers achter de platforms eerst investeringen opgehaald bij grote bedrijven voor het ontwikkelen van hun idee.

De platforms zien er meestal veelbelovend uit: je krijgt als freelancer het idee dat je massa’s opdrachten zult krijgen. Soms moet je toelatingstestjes of proefteksten maken of een aantal punten behalen voordat je aan de slag mag. Het is me al meer dan eens gebeurd dat ik na al die moeite om erin te komen nooit meer iets van zo’n platform hoor. En opdrachtgevers die dezelfde kwaliteit verwachten als bij een professioneel en gecertificeerd bureau komen soms ook bedrogen uit, omdat niet alle platforms voldoende controlemechanismen hebben ingebouwd om de kwaliteit te waarborgen.

Mensen die vaker op mijn website komen, weten inmiddels dat online platforms mij interesseren. Eerder schreef ik al over Somewhere, Unbabel en Fairlingo. Ik vind die platforms fascinerend, omdat ze gebruik maken van allerlei nieuwe technieken (tech! start-ups! Joepie!) en omdat ze inspelen op een ideaal dat ik zelf ook koester, namelijk om als freelancer helemaal op eigen benen te staan, maar liefst zonder al te veel risico of gedoe.

Tegelijkertijd realiseer ik me dat platforms ook een bedreiging vormen voor de gevestigde orde. Die lage prijzen zijn vervelend voor traditionele bureaus en professionals kunnen zich bedreigd voelen door de laagdrempeligheid en toegankelijkheid van de platforms, omdat die voor meer concurrentie zorgen en ze wellicht bang zijn dat hun beroepsgroep ‘vervuild’ wordt . Ik denk eerder dat er gewoon verschillende kwaliteiten aangeboden worden, net zoals je ook kunt kiezen voor een Dacia of een Mercedes.

Wildgroei

Om je een idee te geven van de wildgroei aan freelancersplatforms geef ik er hier een aantal. Ik vermoed dat er nog veel meer platforms bestaan.

Vertaalplatforms: Babelverse (tolken), Fairlingo, FindCircles, Fluently, Tolq.com, Unbabel.

Babelverse is een platform voor tolken; Fairlingo, Tolq.com en Unbabel bieden alle drie een speciale digitale vertaalomgeving en koppelen zelf opdrachten aan vertalers FindCircles is een transparant platform waarbij je kunt zien wie er allemaal op zit, waar vertalers samen kunnen werken in Circles om grotere opdrachten aan te nemen, en waar opdrachtgevers zelf een vertaler uit kunnen zoeken of het platform om een suggestie kunnen vragen; Fluently ken ik nog niet.

Algemene platforms voor freelancers: Evoluto Studio, Fiver, Hoofdkraan, Textmaster (Vertaling, copywriting, content marketing, proofreading) Upwork, Offerti, Tekstklik, Freelance.com en Freelance.nl

Onderlinge verschillen

De platforms zijn op verschillende manieren van elkaar te onderscheiden:

– Sommige platforms (Fairlingo, Textmaster) laten je werken in een digitale omgeving. Ik vind dit niet prettig, want ik wil gewoon in mijn tekstverwerker of vertaalprogramma kunnen werken. Je kunt dit omzeilen door te copy-pasten vanaf je tekstverwerker.

– Op sommige platforms zijn de freelancers zichtbaar via hun profielen, bijvoorbeeld op Fiver en FindCircles. Op andere platforms is dit niet het geval en zit deze informatie aan de achterkant van een website. Wat mij betreft geldt hoe transparanter, hoe beter.

– Soms koppelt een platform jou aan een opdracht, bijvoorbeeld door je een mailtje te sturen. Die mailtjes kunnen op de gekste momenten binnenkomen, bijvoorbeeld op zaterdagavond (dat was geen grapje) en soms wordt je helemaal platgespamd.

– Soms moet je zelf reageren om een opdracht te krijgen, bijvoorbeeld bij Upwork, Hoofdkraan en Fiver.

– Facturering: Uitbetaling via Paypal vanaf een minimumbedrag (Unbabel, Textmaster), direct op je rekening en automatische factuur (Tolq.com), of via een zelf ingediende factuur (FindCircles).

– Sommige platforms vragen om je BTW-nummer, KVK-nummer een scan van je VAR; bij andere platforms is dat niet nodig.

Zo werk je met een platform

Het leuke aan al deze platforms is dat ze laagdrempelig zijn. Bijna iedereen wordt toegelaten, ook al moet je daar soms eerst wat moeite voor doen. Dat is een kans voor beginnend vertalers: je kunt wat ervaring opdoen en ondertussen toch al een beetje geld verdienen. Of je er ook van kunt leven is een heel andere vraag.

Allereerst moet een platform heel veel acquisitie doen om genoeg opdrachten binnen te halen. Het moet, zoals dat zo mooi heet, “staying power” hebben. Slagen ze daarin en wil je dat jij die opdrachten krijgt, dan vermoed ik dat je een tijd lang stelselmatig alle opdrachten van één platform moet accepteren, ook al staan ze je misschien tegen, vanwege de inhoud of het einddoel. Na een tijdje behoor je dan tot de kerngroep en krijg je meer werk.

In dit geval moet je dus juist niet je kansen spreiden, maar kun je je beter concentreren op één platform. Dat wordt vaak beloond: heb je een bepaald aantal woorden vertaald, opdrachten gedaan of van veel opdrachtgevers een hoge rating gekregen, dan krijg je meer betaald. Probeer er echter eerst achter te komen of het platform een beetje succesvol is; wellicht zijn er op internet reviews te vinden.

Bedreiging voor de gevestigde orde?

Hier beperk ik me tot de vertaalplatforms, omdat ik daar het meest bekend mee ben. Vormen deze platvormen een bedreiging voor de gevestigde orde? Verzieken ze de markt? Vertalers van de oude stempel willen zich nog wel eens druk maken over nieuwerwetse vertaalplatformen met bodemprijzen. Mijn blog over Fairlingo maakte nogal wat los in de Vertalerskoffiehoek [een grote Facebookgroep voor vertalers]: de verdiensten waren niet toereikend, er was onvoldoende kwaliteitscontrole en de aftrekpunten voor gemaakte fouten wekten veel wrevel op. Maar er was ook iemand die schreef: Fijn, zo’n frisse wind in vertalersland!

Ik denk dat de vertalingen van platforms met een digitale werkomgeving in de meeste gevallen nog niet te vergelijken zijn met een vertalingen van een goede eenpitter of een traditioneel vertaalbureau. Waar je voor betaalt dat krijg je en de bodemprijzen op meeste platforms leiden denk ik niet tot teksten van hoge kwaliteit. Als je mij 3 cent per woord geeft, en ik je niet ken en niet weet waar ik het voor doe, dan lever ik vanzelfsprekend niet mijn beste werk.

Maar de platforms zijn wel aan een opmars bezig. Door middel van slimme technieken die een deel van het werk van accountmanagers overnemen en rechtstreeks contact met vertalers, kunnen ze een scherper tarief bieden dan traditionele vertaalbureaus, die meestal een grotere marge berekenen. En dit principe geldt denk ik niet alleen voor vertalen, ook voor allerlei andere diensten, zoals bijvoorbeeld copywriting, redigeren, tekstschrijven, film en video-bewerking en grafische ontwerpen. In theorie zijn de platforms een mooi idee, maar vaak schort het nog aan een goede uitvoering.

Als de platforms er echter in slagen om de kwaliteit van de vertalingen te verbeteren, hun vertalers een redelijke vergoeding bieden en ook nog eens genoeg klanten weten binnen te halen, dan zouden ze wel eens flink aan terrein kunnen winnen. En dan is dit nog niet mijn laatste blog over dit onderwerp!

Q & FindCircles

Deze blog is ook verschenen op de blogpagina van FindCircles.

 

 

Leids VertalersCafé

Vertalen kan nogal een eenzame bezigheid zijn, zeker als eenpitter. Je hebt geen directe collega’s en gaat maar zo’n beetje je eigen gang. In je eentje zet je soms de ingewikkeldste vertalingen in elkaar, al dan niet verwikkeld in een race tegen de klok. Maar alles alleen doen is misschien efficiënt, maar niet altijd even leuk. En alleen gaat wel sneller, maar samen kom je verder!

Waar er in andere steden soms borrels en bijeenkomsten worden georganiseerd voor vertalers, was het in Leiden op dat gebied al een tijd lang stil. Omdat ik via De Plek in een paar maanden een aantal vertalers had leren kennen, dacht ik: laten we met zijn allen thee gaan drinken en over vertalen praten, dan zie ik al die leuke vertalers eens tegelijk. De Gangmakers en de vertalers die ik via De Plek had leren kennen waren enthousiast, maar moedigden me ook aan om er echt iets van te maken.

Dus op 6 november organiseerde ik het eerste VertalersCafé, in de directiekamer van De Plek, op de derde verdieping. Het werd een gezellige maar toch ook nuttige vrijdagmiddag: iedereen had iets lekkers meegenomen en in kleine groepjes wisselden we tips uit over bepaalde onderwerpen. De reacties van de +/- 12 aanwezigen waren erg positief, dus besloot ik die middag nog om in januari weer een bijeenkomst te organiseren. Het tweede VertalersCafé was vorige week maandag en leverde opnieuw positieve reacties op.

Het geeft me niet alleen veel voldoening om op deze manier mensen bij elkaar te brengen, maar ik heb er zelf ook erg veel van opgestoken, bijvoorbeeld hoe grote vertaalbureaus te werk gaan en hoe je je tarieven kunt bepalen. Er kwamen allerlei vertalers op de bijeenkomst af, van gangbare talen zoals Engels of Chinees, maar ook van Neo-Latijn, Tsjechisch en Indonesisch. En er waren vertalers met tien jaar ervaring, vertalers die nog niet zo lang bezig zijn en vertalers-in-spe die stonden te springen om tips. Het was dus een gemêleerd gezelschap.

Het idee achter het VertalersCafé is om vertalers met elkaar te verbinden en kennis met elkaar delen. Want zoals gezegd, alleen gaat sneller, maar samen kom je verder. Ik ben zelf pas sinds oktober 2014 bezig en moet en wil nog heel veel leren over het vak. Het VertalersCafé is een hele fijne manier om daar aan te werken! Het heeft me weer nieuwe handvatten gegeven, waardoor ik, buiten de dagelijkse realiteit van opdrachten en deadlines om, meer vorm kan geven aan mijn werk als freelance vertaler.

Van de zomer schreef ik al een blog over De Plek, de locatie van de de bijeenkomsten. De Plek is een bedrijfsverzamelpand 2.0, met een ontzettend prettige sfeer en massa’s leuke mensen. Zo’n fijne omgeving kan ik iedereen aanraden!

Tot slot nu wat praktische informatie over het VertalersCafé:

  • Wat is het? Een bijeenkomst voor iedereen uit de vertaalwereld (vertalers van alle talen, maar ook accountmanagers, correctors, eigenaars van vertaalbureaus, literair vertalers)  en voor vertalers-in-spe.
  • Waar is het? Vooralsnog organiseer ik de bijeenkomsten in De Plek, Kanaalpark 157 Leiden.  Ben je nieuwsgierig geworden naar De Plek, kom dan gerust eens langs!
  • Wanneer is het volgende VertalersCafé? Het volgende VertalersCafé zal plaatsvinden in april. De datum moet ik nog prikken.
  • Hoe kan ik me aanmelden? Dat kan via het Facebook event of via Meet-Up. Of stuur mij een e-mail, Facebook of LinkedIn PM of tweet. (Flessenpost of ballon mag ook.)
  • Hoe blijf ik op de hoogte? Check onze gloednieuwe Facebookgroep, of volg de hashtag #VertalersCafé op Twitter.

Over de redactie van Hermans Dochter – een roman

Toen ik bij de VertalersVakschool aan een cursus literair vertalen begon, ging er ergens in mijn hoofd een knopje om. Opeens zag ik overal taalvoutjes! Daar schreef ik eerder al over, in het stuk ‘hoe literair vertalen je leert redigeren.’  Ik schreef ook dat ik aan een nieuwe redactieklus was begonnen: mijn vaders eerste roman – Hermans Dochter.

Het was heel bijzonder om zo intensief bezig te zijn met iets dat mijn eigen vader geschreven heeft. Ik heb het boek drie keer doorgewerkt: eerst gelezen, toen met potlood en toen op mijn laptop. Mijn vader is, net als ik, redelijk introvert, dus ik weet niet altijd wat er in hem omgaat. Tijdens de redactie van dit boek kon ik als het ware in zijn hoofd kruipen. Dat was weer eens iets anders dan het hoofd van Jack Kerouac of, een van de andere, vaak allang overleden schrijvers, waar ik me tijdens mijn studie Engels graag in verdiepte!

Het boek gaat over een man, Herman, die erachter komt dat er uit een hevige, kortstondige relatie, lang geleden op een Israëlische kibboets, een dochter is voortgekomen. Herman pakt de trein naar Berlijn en gaat haar zoeken. Daarbij komt hij op allerlei interessante plekken en maakt hij van alles mee.

“Hermans Dochter” is een spannende zoektocht, die ook bij Herman zelf flink wat teweeg brengt. Het verhaal blinkt uit in prachtige plaats en -sfeerbeschrijvingen: een eilandje in het Duitse Spreewald, pikdonker en doodstil, of het Tsjechische Karlovy Vary – een chique badplaats waar veel Russisch gesproken wordt. Ook Hermans herinneringen aan Israël zijn bijzonder levendig.

Inmiddels heb ik mijn vader zijn manuscript teruggegeven en nu is het aan hem om mijn wijzigingen (maar liefst 8.500!) goed te keuren en al mijn comments te verwerken. Daar zal hij nog een flinke kluif aan hebben, zeker als je bedenkt dat hij dit naast een fulltime baan doet.

Ik vind het boek van mijn vader de moeite waard en ik hoop dat we een uitgever vinden. Bent u of kent u toevalligerwijs een uitgever? Dan horen wij graag van u!

En bent u benieuwd naar het universum van Boudewijn Visser? Bekijkt u dan hier zijn blog.

Iaith Gymraeg / the Welsh language

Pa iaith yw hwn? Ni allaf ddeall o gwbl! A yw’n Ffindir, neu Hwngareg efallai?
Neu Islandeg?

Na! Ateb anghywir! Mae’n Cymraeg.

Cymru yw’r rheswm mae wedi bod ychydig yn dawel ar fy blog yn ddiweddar es i ar daith 12 diwrnod i Gymru, gyda ffrind. Roeddwn yn synnu gan fod yr holl cyfathrebu cyhoeddus yn ddwyieithog. A doeddwn i ddim yn deall Cymraeg o gwbl!

What language is this? I cannot understand it at all! Is it Finnish, or Hungarian maybe? Or Icelandic?

No! Wrong answer! It’s Welsh.

Wales is the reason it has been a little quiet on my blog lately: I went on a 12-day trip to Wales, with a friend. I was surprised because all public communications were bilingual. And I did not understand Welsh at all!

DISCLAIMER: I don’t speak Welsh and this translation is provided by http://imtranslator.net/translation/english/to-welsh/translation/ 

Een inspirerende werkplek: Dé Plek

Ik was al een tijd op zoek naar een fijne werkplek, omdat ik het niet leuk vind om alleen maar vanuit huis te werken. Van de universiteitsbibliotheek werd ik niet al te gelukkig, omdat het er druk is, er weinig daglicht is en je er niet mag praten. Bovendien ben ik het studentenstadium langzaam aan het ontgroeien. En in een cafeetje werken klinkt leuk, maar lukt in de praktijk niet altijd even goed en is bovendien prijzig als je langer dan een of twee kopjes koffie over je werk doet.

Men neme één leegstaand kantoorgebouw, één eigenaar die er alles aan wil doen om zijn pand vol te krijgen, een handjevol enthousiaste en idealistische creatievelingen, verenigd in stichting De Gangmakerij en voila! Daar was die inspirerende, vrolijke en gezellige werkplek die ik zocht!

Kanaalpark 157 in Leiden, recent omgedoopt tot Dé Plek, maakt op het moment een ware transformatie door. Vroeger was het gebouw het kantoor van NEM Energy, maar door de huidige economische situatie is het erg moeilijk om zo’n groot gebouw  aan een bedrijf te verhuren. De eigenaar van het gebouw, Wim van Leenen, heeft daarom stichting De Gangmakerij ingeschakeld. De Gangmakerij zorgt voor reuring in leegstand, brengt leven in de brouwerij en zorgt voor meer aanloop. Dat is niet alleen gunstig voor het desbetreffende gebouw, maar ook voor de gangmakers zelf: ze krijgen de kans allerlei dingen te ondernemen en zichzelf daardoor verder te ontplooien.

Tijdens een netwerkborrel kwam ik een van de ‘gangmakers’ tegen. Ze was erg enthousiast en nodigde me uit om een ochtend te komen co-werken, een fijne kruising tussen netwerken en werken. Van het een kwam het ander en nu ben ik zelf gepromoveerd tot gangmaker! Dat betekent in de praktijk dat ik een bijdrage lever aan project, bijvoorbeeld door één keer in de week host te zijn (een soort receptionist), door mijn enthousiasme over Dé Plek met zo veel mogelijk mensen te delen en door te helpen bij allerlei initiatieven. Kanaalpark 157 is al het zesde project van De Gangmakerij. Omdat er aan het Kanaalpark nog meer kantoren leeg staan, wordt onder de noemer ‘Kraftpark’ het hele gebied omgevormd tot het nieuwe creatieve stadskwartier van Leiden.

De flexwerkruimte van Dé Plek is een prachtig ingerichte ruimte met grote tafels waar je lekker aan kunt werken. Tussen de middag wordt er samen geluncht en als je even geen zin meer hebt om te werken is er altijd wel iets te beleven. Voor mij is De Plek de inspirerende werkplek die ik zocht: ik kom er altijd interessante mensen tegen, het is er gezellig, maar als je gewoon hard wil werken, dan kan dat ook. En je kunt er zelfs piano spelen!

Ben je nieuwsgierig geworden? Zoek je een fijne werkplek, kantoorruimte, of leuke mensen? Kom gerust langs! Of laat hier een bericht achter.